|
Overzicht |
|
 |
|
|
Margareta-Maria-Instituut Kortemark Romania 2009
|
Aangepast 2010-03-18 18:33
|
|
6de
jaar TSO Jeugd- en
gehandicaptenzorg
naar dag 9 en volgende
Voorbereiding
1ste dag - zondag 22 maart 2009
We eten massa’s, hmm, lekker… Febe heeft gegeten voor twee weken, zegt ze… We keren weer. Negen uur (in België dus acht). De Darina is nog open. Nog vlug even binnen wippen voor melk, fruit, yoghurt, kaas, … Iedereen aan tafel voor de eerste vergadering – belangrijke afspraken voor de rest van de stage, het dagprogramma voor morgen bekijken, ook schoolafspraken even opfrissen, … Even repeteren voor de opening van de dag in Sfanta Treime. Niels heeft een liedje gemaakt. Echt zeer mooi… We zitten nog eens samen en luisteren en genieten. En dan naar bed… Slaap lekker! En dan een berichtje voor Rita: Daniela is de ontbrekende naam.
2de dag - maandag 23 maart 2009
3de dag - dinsdag 24 maart 2009
Goede morgen Kortemark. Een goede nacht gehad? Wij wel. Opstaan, douchen, lekker ontbijten – met dank aan Danny voor al dat lekkers. Iedereen die op verplaatsing gaat, staat gepakt en gezakt. Mâini Dibace wordt omgeturnd in een discotheek – er komen er drie uit België optreden, naar het schijnt. Met pruiken, boa’s, glitterbrillen en nog van dat schoons en de Macarena uit de boxen, wawww! Wat een succes! En dan in kleine groepjes glitterdiscoballen maken. En dat begint met ballonnen beplakken met oude kranten – het was een hele onderneming om aan oude kranten te geraken maar een beetje netwerken in de buurt hielp ons vooruit. Iedereen maakt ook een glitter-zonnebril – the discofever slaat toe. De tijd vliegt voorbij als het druk is… Terugkeren naar de basis. De curverbak met geprepareerde behangerslijm heeft enorm veel bekijks… verder geen commentaar. Intussen was Anne met Niels in het politiebureau, de politiebureaus. Ze worden van Pontius naar Pilatus gestuurd en keren na drie uur terug met de boodschap dat ze (waarschijnlijk) naar Boekarest ‘mogen’. Als die trip doorgaat, dan zitten ze zes uur heen en zes uur terug op de bus (want deze zou sneller gaan dan de trein). We wachten nog even af want in België is zelfs Buitenlandse Zaken ingeschakeld – om maar te zeggen dat we op het hoogste niveau bezig zijn… In de school krijgen we koffie, melk, koekjes (een soort picknicken). Een half uurtje les – vandaag over de reigerachtigen – en dan is het al pauze. Nu worden Lynn en Joyce actief.
4de dag - woensdag 25 maart 2009
Het trio van Mâini Dibace gaat verder op zijn disco’s: glitterballen afwerken, een volgende reeks discobrillen en de vlaggen en slingers voor de fuif. Het zijn drukke tijden. Afronden met de Macarena en de nu al gebruikelijke afscheidszwaaien en –zoenen. Byebye!
In de scoala speciala gaan Joyce en Lynn lekker sporten
vandaag. Verkleed in voetbaltenue tronen ze de jongeren en de juf mee naar
de gymzaal voor een echte sportdag. Allerhande sporttakken passeren de
revue. De jury – één van de kinderen met een spastische verlamming die
moeilijk mee kan doen - houdt alles streng in de gaten en deelt de medailles
uit. Ze schittert in haar rol en vindt het echt fantastisch! Wie het meeste
medailles verzamelde, krijgt een schitterende beker – als ik me niet vergis,
van een Kortemarkse voetbalclub. Ze zijn er zeeeeeeer mee gediend… De
voormiddagploeg in Sfanta Treime opent met een zonnebrillenshowke en het
Nielslied – we kregen nog geen voorstellen voor een titel – en maakt dan
spaarvarkentjes met plastic flessen en papier mâché. Vandaag plakken, morgen
schilderen. Intussen ook snoezelen. Cosmin slaat buiten de paraffine aan
5de dag - donderdag 26 maart 2009
7de dag - zaterdag 28 maart 2009
8ste dag - zondag 29 maart 2009
naar dag 9 en volgende
|
|
Wat
een dag… Veel indrukken want alles was weer zo nieuw, zo anders dan gewoon.
Vandaar dat de avond moeë mensen laat zien… Maar even terugblikken: afspraak
om acht uur aan de infobalie van Malev in Brussels Airport. Bijna iedereen
is er behalve Trees (die in Sfanta Treime het activiteitenatelier zal
‘professionaliseren’ om het met een groot woord te zeggen), Bieke en Laura.
Blijkt dat ze de verkeerde ingang namen (met de auto). Dus weer uitrijden en
opnieuw inrijden. Maar geen paniek, ze arriveren en ze zien er goed uit…
Iedereen inchecken. Dat gaat goed: de djembés, gitaar en sax kunnen zonder
problemen mee. Alles is okee, dachten we. Want Anne heeft er niet beter
opgevonden dan lampolie in haar bagage te stoppen om op de Vlaamse kermis
vuur te spuwen. Blijkt dat lampolie level 4 heeft wat dangerous stuff
betreft. Ai… hoe gaan we dat arrangeren? We horen van Ellie – die ons
ingecheckt heeft – dat ze Anne zullen ‘confronteren met haar bagage’, dat ze
de lampolie moet uithalen en dat dan alles gefikst zal zijn. Laat ons
bidden. We nemen afscheid van onze liefste vrienden en familie – tranen
wegvegen, nog vlug een zoen, even zwaaien en weg zijn we… We zijn niet te
vroeg om in te boarden, Anne meldt zich maar ze mag zo doorgaan. We
begrijpen er niets van. Het Malevvliegtuig zit vol. We zitten klaar,
sommigen heel erg gespannen. Een veiligheidsman stormt het vliegtuig op.
Mevrouw Goethals? Ja. Is die olie ontvlambaar? Nee. Okee dan. We mogen gaan
of beter vliegen. De vlucht is okee – alleen op het laatste gebeuren er rare
dingen. Maar we staan veilig op de grond. Hongaarse grond. Oei, nu wordt de
lampolie toch verwijderd. Blij
kbaar
toch niet te vertrouwen? Vlug de bus op naar de luchthaven even verderop.
Vier van ons rapkes lopen voor – de verkeerde deur door. We moeten de
transit for passengers nemen en zij deden dat niet. Anne helpt ze uit de
nood. Zij moeten uitchecken en daarna weer inchecken. Weer laptops open,
riemen en jassen uit, … Wij hebben het beter op en kunnen nog iets drinken.
En dan weer inchecken. Lynn voelt dat ze een jetlag krijgt van al dat
stijgen en dalen en Jolien hoort niet meer (goed) – snuiten en slikken en
geeuwen, er is niets dat helpt. Nu toch niet. We hebben weer een goede
vlucht (nu naar Tîrgu Mures maar met bijzonder weinig reizigers aan boord)
en landen zeer geweldig. Gelukkig dat er Touristil bestaat… Meneer Marica
staat op ons te wachten, ook zijn zoon Cosmin is er en Melania, één van de
pedagogen. Doamne Emilia is er niet – een zware griep houdt haar in bed. De
microbus volladen met al de valiezen en wij er dan nog bij. Als haringen in
een ton heet dat zeker? Gelukkig duurt de rit naar ’t centrum niet te lang…
De drank staat klaar. Valentin Marica, de eigenaar van het centrum, spreekt
een welkomstwoord uit. We zijn super welgekomen. Ze hebben uitgekeken naar
onze komst. Fijn! We worden even apart genomen voor de praktische regeling.
Tussen de regels horen we ook dat de wereldwijde crisis ook hen treft. Een
deel van hun ‘sponsors’ hebben de geldkraan dichtgedraaid… Hopelijk zijn we
hen niet te veel tot last… Valentin en Melania vertrekken en wij schieten in
gang om ons te installeren en alle materiaal dat we nodig hebben voor de
activiteiten, te sorteren. We merken dat we niet alles terugvinden. Er is
dus heel wat van ons gerief ‘van de camion gevallen’… Absoluut geen fijn
gevoel… Het wordt tijd om te eten, we voelen het. Dus naar ’t stad. Naar Leo
(of zoiets). 
Goeie
morgen morgen… Eerste nacht korte nacht koude nacht. Trees was weer de
slimste: zij heeft een warmwaterfles mee en heeft dus geen kou gehad. We
zijn geleerd… Lekker ontbijt, samen opruimen en dan de baan op. Lichtjes (en
sommigen meer) nerveus want het is de eerste keer. Joyce en Lynn nemen de
taxi – ook de eerste keer. Het bevalt… In school valt het best mee – de
meester is er al en spreekt – zeer beschaamd en voorzichtig – een beetje
Frans. Gelukkig spreekt Geta – de juf – een mooie mengelmoes van Engels en
Duits. Wat zijn we content met de taalvoorbereidingen die de leerlingen
kregen. Het loont… We volgen een les Roemeens – een of ander gedicht van de
grote Roeemeense dichter Euminescu. We leren veel bij… Tegen negen uur kwart
komt de laatste leerlinge toe – de les kan beginnen. Maar eerst toch een
potje koffie… we zijn zeker niet gepresseerd. Rond tien uur gaan we naar de
turnzaal voor de kennismakingsactiviteit: Joyce en Lynn spreken een aardig
mondje Roemeens – met dank aan Olivia en onze taalgids. Leuk en het doel is
bereikt: we leren elkaar kennen. Achteraf nog wat uno en vier op een rij
spelen tot onze taxi er is. In Mâini Dibace was het volop actie: direct een
activiteit voor 25 man. Niet direct zo voorbereid maar Jeroen, Bieke en Lore
bewijzen dat ze flexibel zijn. Ze zijn megaenthousiast en lopen over van de
ideeën voor de komende dagen. Ze maken een lijstje voor wat komen zal.
Super! Toch nog even meegeven dat ze ook meer dan een uur
medicamentenbriefjes geplooid hebben. Niet plooien is de boodschap op zo’n
moment… Thijs, Niels en Jolien blijven in Sfanta Treime. Niels’ openingslied
slaat aan: Raul zit in trance naar Niels te kijken vol bewondering voor zijn
mooie stem en zijn gitaarspel. Cosmin, de zanger van de band, is in actie.
Na een paar keer zingen keelt hij volop mee. Wat een ambiance! Cosmin leert
aftekenen en Raul figuurzagen. De max om te zien met welke (beroeps)ernst ze
dat doen. Marinella is ook in de weer. Eerst in de keuken met Aurelia.
Daarna helpt ze aan de activiteiten. We hebben geluk met onze tolk in huis.
En ze heeft nog twee rechterhanden op de koop toe. Oei, weeral aan tafel –
de tijd vliegt hier voorbij. Een dikke boterham (Anne eet er zeker acht,
echt!), schelletjes, kaas, feta, tomaat, maïs en paprika. Lekker! Nog een
gesprek met de begeleiders van Sfanta Treime om de activiteiten af te
toetsen. We zitten op dezelfde lijn. Okee. Laura en Febe maken
paasbloempotjes. Iedereen schildert mee. Mooi om zien. De niet-werkenden
gaan naar ’t stad. ’s Avonds, aan tafel, komen de verhalen boven – jammer
voor de thuisblijvers, ze zijn niet voor publicatie vatbaar. Terwijl Anne
met Niels naar het politiebureau is – want Niels is gisterenavond zijn
portefeuille verloren uit zijn klein leren vestje – begint Marij aan de
voorbereidingen voor het avondeten. Tussen haakjes: Anne en Niels (en onze
tolk Marinella) doen wel vier politiebureaus. En morgen mogen ze nog eens op
toer. De Roemeense administratie… we leren ze kennen. Het wordt pasta met
kip en een roomsausje met paprika en champignons. Anne, Trees en Jolien
nemen over. Jolien is een échte keukenprinses. Anne deed een batje in de
Darina: room met slechts 15% vet. Blijkt echter dat ze platte kaas meeheeft.
Dus geen roomsausje straks. Godja, voor onze lijn kan dat geen kwaad. Dus,
vergeven. Het eten is lekker en iedereen is wild. Na de maaltijd afwassen en
nog een beetje voorbereiden voor morgen. Zelfs dan is er sfeer. Elf uur,
tijd om af te ronden met het Nielslied. We zijn nog op zoek naar een nieuwe
titel. Wie ons kan helpen… We see you tomorrow!
De
boom op de speelplaats wordt versierd met snoepzakjes. Het spel begint. De
leerlingen zijn enthousiast… De deur gaat open, de meester komt binnen met…
één van de snoepzakjes. Hij wordt direct weer
gezonden… grrr spelbreker! Rond half twaalf komt de mama van Maria binnen
met dulci – een grote taart met veel slagroom, een cake met Turks fruit en
een zak koekjes. Is het de bedoeling dat we dat allemaal binnen spelen? Nee
toch?! Nog een afrondend gesprekje met de juf en we zien elkaar morgen
terug. Intussen hebben ze hier in Sfanta Treime de bende geanimeerd met het
Nielslied. Ze waren ‘door het dolle heen’. Nadien choco en advocaat maken.
Dat laatste kennen ze niet maar ze mogen het wel. Amai! Trees werkt
individueel met Cosmin maar het gaat moeilijk. Hij kan niet bij de zaak
blijven – elke prikkel prikkelt hem… Samen eten doet eten – vijf broden en
twee vissen (of was dat een ander verhaal?). Er is in elk geval meer dan
genoeg. De namiddagploeg , zijnde Laura en Febe, maakt theelichthoudertjes –
we danken de MOSploeg v
an
het MMI voor het goedkope idee – en werken de paasbloempotjes af. Nog kijken
voor de verpakking en dan kan de verkoop beginnen. Intussen hebben wij aan
het avondeten gedacht: Roemeense gehaktballetjes, rijst en tomatensaus van
Mieke Reynaert – die de mosterd waarschijnlijk gehaald
heeft bij SOS Piet. Of heb ik dat verkeerd voor? We zijn vroeg vandaag – dus
er is nog tijd om te werken voor morgen. De verkoopstafel wordt gedrapeerd –
met warme oranje stof, de Roemenen zullen content zijn. Lore eet nootjes en
verwent ons met een glaasje rode wijn (nogmaals dank aan D), Lynn en Joyce
hebben serieus stress, Niels is vooral bezig met de sfeer en met het
afrondmoment – hij zet kaarsjes, Febe was (ook) eventjes haar pasport kwijt
maar heeft hem teruggevonden, Anne is bezig met de rekeningen en met de
mail en met de inzameling van alle pasporten omdat we verdere miserie willen
voorkomen, Rambo passeert hier ook, Marinella slaapt al, Thijs kocht duos
pakkos sigarettos (en de winkeljuf vroeg redos of whitos), … Ons
afrondmoment was schitterend – bedankt vooral aan Niels en de georganiseerde
knuffels. Slaap lekker!
Het
is zeven uur, een beetje later dan anders. Sommigen zijn frisman – ze zijn
zelfs in staat om te zingen! - anderen niet. De laatste groep lijkt de
begeleiding te zijn. Ontbijt als anders, dus lekker. Iedereen vertrekt naar
waar hij moet zijn. Wat is het koud vandaag! 
stukken (tussen haakjes: terwijl het sneeuwt). Echt een werkje voor hem. Hij
vraagt wel duizend keer: bine? Da, Cosmin, forte bine. Trees giet vandaag
haar eerste kaars en geeft instructies aan de atelierverantwoordelijken. Ze
zijn zo geïnteresseerd en staan zo open voor de voorstellen en technieken.
Marinella
is druk in de weer in de keuken. Samen met Aurelia begint ze aan de
voorbereidingen voor de maaltijd van morgen. Ze gaan samen koken voor de
cliënten van het centrum en voor ons allemaal. Het wordt iets met kip en
naar het schijnt krijgen we ook taart… Na de middag, de sofagesprekken.
Freud zou jaloers zijn… zo veel informatie op een namiddag en avond. We
ontvangen de groepjes en ook iedereen individueel. Hier en daar een kleine
bijsturing maar vooral zeer veel positieve klanken. We zijn content,
megacontent met zo’n groep. Laura en Febe zijn aan het werk: juweeltjes
maken en met een tweetal cliënten snoezelen. Ze genieten er zo van… We
bestellen vier soorten pizza’s, die tegen acht uur aan huis geleverd worden.
Lekker! Valiezen en dozen worden volgestouwd voor morgen. Lore moet popcorn
maken voor de discofuif – drie keer proberen. De vierde keer is hij eetbaar
en dan nog dankzij Lynn. Joyce wil perse in de douche direct na het eten,
Bieke valt weer van de trap, Jolien vergeet de kaartjes voor Trees, Thijs
ontkurkt zijn Carlsberg met zijn tanden, Niels heeft het druk met zijn
avondmoment – aja, zijn verloren slaapzak werd hier afgeleverd door twee
Malevmadammen, dus dat is al in orde - en we zijn moe. Half elf, iedereen
verzamelen in de living voor de dagafronding – het is weer goed – en dan
kunnen we eindelijk ons bed in. Slaap wel iedereen!
Oeioei
het wordt lastiger om op te staan. Elke dag wordt het later. Dat belooft
voor volgende week… Snel ontbijten want straks komen de cliënten toe. De
opruim en afwas moet ook nog gedaan… Trees haast zich naar boven, kleedt
zich aan maar vergeet iets. Ai, zou iemand het gezien hebben? De
schoolgangers moeten vandaag niet naar de klas maar dat las je gisteren al.
Ze zitten op hun kamer en maken voorbereidingen voor volgende week.
Voorbeeldig! En dan de stad in – rond twaalf uur terug thuis met de
boodschappen en nieuwe kleren. In Sfanta Treime is het zonder Niels – hij is
samen met zijn twee vrouwelijke begeleidsters naar Boekarest voor zijn
pasport. Vanmorgen vroeg vertrokken met de bus, rechtstreeks naar de
hoofdstad, met zijn picknick én de nodige papieren bij. Benieuwd hoe het
afloopt… Marinella bakt lukken – ze zorgt nu en dan voor een bruintje, wat
natuurlijk niet de bedoeling is. Daarna helpt ze Aurelia met het poetsen van
de keuken, de eetruimte, de badkamers en de kamers. Het was nodig want met
die vuile poezen… In Sfanta Treime een openingsmoment met pluimen want ze
gaan eitjes kleuren en schilderen. Cata geniet, Cosmin kraait, het gaat
goed… Daarna eitjes uitblazen, eieren kleuren, beschilderen, … Ook werkjes
emballeren voor de verkoop. Cosmin schreept de paraffine van de vloer samen
met Trees. Zijn ouders zullen content zijn. Mâini dibace plant van alles:
papier scheppen bij Jeroen, Lore maakt MOStheelichtjeshoudertjes – wat een
woord – en Bieke doet iets met smeltwasco’s en gaat wandelen. Het is hier
namelijk prachtig lenteweer… Bij jullie ook??? Lynn en
Joyce mogen naar het theater voor een optreden. Verschillende scholen van de
regio Mures doen mee aan een dansconcours. Het gaat telkens om een
‘speciale’ school – zoals de school waar zij stage doen – en een ‘gewone’
school. De beste groep mag dan deelnemen later op het jaar aan een nationaal
concours. We zien traditionele maar ook moderne dansen – sommige optredens
zijn echt prachtig. Ionuts lonkt tijdens het optreden meer naar Lynn dan dat
hij naar de dansers kijkt. Zijn mama geniet ervan om hem zo bezig te zien.
Rond half vier gaan we naar huis. Tijd voor wat rust – de leerlingen die
niet werken gaan naar de stad. En wij doen een klapke met Valentin Marica –
over het bezoek aan Sibiu van morgen, een uitwisseling met een plaatselijk
college volgende week, over hoe excelent (spreek uit: iktjeelent!) de
leerlingen zijn, over hoe de crisis ook hun centrum treft, … De werkenden in
Sfanta Treime lopen hier rond als konijnen. Ze gaan paasmanden maken – de
gasten zijn in form. Ook Cata en Paul schilderen gezwind mee. Nog een
bezoekje aan een plaatselijke bricoleurswinkel – maar je moet je er niet te
veel van voorstellen – zeventien potten verf, wat pakken gips, acht soorten
vijzen, drie hamers, afplaklint, ook een beetje elektriciteitstoestanden…
allemaal zeer beperkt in voorraad en soms van bedenkelijke kwaliteit. Nog
binnenspringen in de Darina voor twee pakken pasta. Restjesdag vandaag:
rijstsalade (met onze overschotjes en een ovenschotel met pasta en verse –
van eergisteren – tomatensaus. Het wordt gesmaakt… Nog even rusten en straks
gaan we een stapje in de wereld zetten. Niemand staat precies te springen om
weg te gaan. Strange… en ja, er wordt voorgesteld om thuis te blijven. Een
paar tweeliterflessen bier, een fles Pepsi en twee zakken chips, daarmee
komen we de avond door. En ja, Niels is levend en wel teruggekeerd uit
Boekarest. Hij heeft er veertien uren microbus op zitten maar ziet er nog
goed uit. Hij verdient meer dan één pintje en een voetmassage vanavond.
Noroc! En nog iets: hij zegt dat hij zijn pasport nooit meer zal verliezen…
Let’s hope. Het welkomstfeestje is nog niet afgelopen maar dit verslag is
klaar. Tot morgen! Oh nee, Anne begint nu nog aan haar rugoefeningen. Ik zou
zeggen: kom en zie…
Rustig
opstaan, een uurtje later dan in de week. Kwart na acht is iedereen aan
tafel. Jolien heeft nog een klein beetje bekjes over in haar haar van de
verschillende behandelingen die ze gisterenavond onderging – ze wil namelijk
krullen maar dat valt dus tegen… We vertrekken met de microbus richting
Sibiu – in 2007 cultuurhoofdstad van Europa. We hebben 137 km voor de boeg
en we arriveren daar na meer dan twee uur en het is niet eens druk op de
baan. De weg is niet te doen – zoveel putten, het is werkelijk ongelooflijk.
Gelukkig kan de chauffeur slalommen… We trekken de stad in – Niels heeft
zijn ‘orthopedagogische’ schoenen aan. Dus de trip zal zeker verantwoord
zijn, hé Jeroen… Sibiu is mooi en in die prachtige lentezon nog mooier:
prachtige pleinen – we doen de springfoto – zoek Niels, bijna elk gebouw in
de oude stad is geklasseerd, verschillende kerken van verschillende
strekkingen – we bezoeken een orthodoxe kerk en krijgen van de priester een
gezegend kruisvormig broodje. ’s Middags eten we in een Trotterrestaurant:
er staat van alles op de kaart maar ze hebben ook van alles niet, maar… het
smaakt en we stinken allemaal naar look. À propos, we aten buiten in de zon
en we hebben een kleurtje. Bij het kipje - of varkenskoteletje - stevige
discussies over het belang van theoretische denkkaders. Na de middag nog wat
kuieren door de kleine middeleeuwse straatjes. We stoppen nog aan een
ijssalon. Hééééééérlijk!
Een
even ziekmakende rit terug. Werkmoment – alles klaarmaken voor maandag want
morgen zullen we niet veel tijd hebben. Tussenin ons avondmaal binnenspelen.
Leuke verhalen, straffe verhalen, psychologische verhalen. L
ore wil choco
maar ze heeft al drie kindereitjes op. Dus geen choco… ze is een
beetje gestoord en eet alleen platte kaas met veel suiker. Gezellige sfeer –
er wordt veel gewerkt: knutselen, verslagen maken, uitnodigingen maken voor
het trouwfeest (van Lynn), een verjaardagskaart maken voor Cosmin – hij
wordt morgen 33 maar krijgt maandag een feestje, … En Bieke en Thijs spelen
met de barbies – we beleven een schitterend rollenspel met een pijnlijke
buik als gevolg. Het wordt laat: de kindjes willen een boodschap nalaten aan
de thuisblijvers: Lores broek gaat nog altijd af, Lynn wil graag een
telefoontje, Jeroen wenst zijn zusje succes in Hoogveld, Anne blijft eten –
ze weet echt van geen ophouden, kan Febes ring teruggevonden worden tegen
haar thuiskomst. Nog een laatste glas en dan gaan we slapen. Tot morgen!
Goeie
morgen. Ons uurwerk is een uur doorgedraaid deze nacht, dus de nacht was
toch behoorlijk kort. Voor sommigen zelfs heel kort. We ontbijten –
Marinella verschijnt als iedereen gedaan heeft, dus voor haar moet het zeer
snel gaan. We vertrekken te voet naar het busstation, volgeladen met
knuffels, puzzels en spelen, barbies, ballonnen en balpennen. We stappen
goed door en komen op tijd aan. Onze microbus is er nog niet maar dat duurt
niet lang. We springen erop en hebben elk een plaats. Maar niet voor lang:
de bus stopt regelmatig en telkens komen er mensen bij. We staan onze
plaatsen af en gaan per drie op een zetel zitten. De Roemenen komen dicht…
We stappen af aan de kerk van Berghia. We trekken de natuur in en komen
werkelijk niemand tegen, alleen mekaar en onszelf. En herten, boven op de
berg, naar het schijnt. We stoppen voor een ligfoto met de berg op de
achtergrond. Intussen kunnen we even uitblazen om dan verder te gaan. We
komen aan in Sausa. Bezoek aan
Maria
Avram: ah vriend van Bernard. Ze toont haar bakoven en het brood dat er
vandaag uit gekomen is.
We
nemen een kijkje in de school. Niet te vergelijken met ons MMI. Geen
didactisch materiaal, enkel wat zelfgemaakte platen en een bord. Ook de
kleuterklas heeft bijna niets. Ons spelmateriaal zal het hier goed doen. We
picknicken op de schoolkoer. Brood, vlees, kaas, tomaat en paprika, sapjes.
Het smaakt heerlijk! We gaan verder, richting Vidrasau, maar eerst de rivier
de Mures over, in de boot met de ferrywoman en haar kindje. Nog eventjes
doorstappen en we arriveren in het volgende dorp. Een vrouw onthaalt ons. Ze
vraagt vanwaar we zijn en ze is zot van Thijs – en vooral van zijn buikje.
We stappen de straat door en zijn in de zigeunerwijk. De kindjes kruipen uit
de grond, ook hun mama’s komen van overal aangestormd. Ze vragen balpennen
en b
allonnen,
ook voor de baby die thuis ligt en voor het kindje in de buik… Ze laten ons
niet meer los, ook niet als we even uitrusten aan de kerk. Tussen haakjes:
er is een viering bezig en de kerk staat vol. Ook dat is toch anders dan in
België. We laten de kindjes achter en doen het laatste lastigste eind –
richting Ungheni, bij Buni en Mosu, de ouders van Olivia. We zijn daar super
welgekomen en eten heerlijke groentensoep met grote gehaktballen, puree met
kip in saus en groentjes (koud en warm) en dan nog koekjes. De maaltijd
verloopt superrustig – ons kindjes zijn moe, de benen willen niet meer mee –
sommige benen liggen open – en Biekes voeten zijn als van het michelinventje.
We nemen de taxi en komen thuis… Verslag schrijven en laten controleren door
de massa. Byebye en tot morgen!
